Twitterbevindingen

Ik ben nooit een dagboekschrijver geweest. Wel een lezer en een doener. Mijn twitterprofiel heb ik aangevuld met fotootje en tekst als buiten- boeken-theater en thuisbeest en Zumbafan. Ik heb mijn volgbestand opgefrist en de laatste weken actiever de berichten gevolgd, aangevuld met af en toe een berichtje van mij. Twitter is vluchtig nieuws. Je kan actualiteiten snel oppikken en doorgeven (en met mij doen velen dat) en je krijgt massa's handige links naar foto's, apps en sites. Leuk om te signaleren met je telefoon, maar onhandig om dieper op de details in te gaan. "Interessant, ga ik straks even bekijken op de laptop of i-pad". Maar dat straks komt er bijna niet van, en in de stroom van gegevens worden de goede voornemens weggesleurd.
Afgelopen week volgde ik samen met Rosemarie een congres over ontwikkelingen in het primair onderwijs (voor bibliotheekmensen). Onderweg konden we via twitter al zien dat er andere collega's luid zingend in de auto in de buurt van Zaltbommel ook hiernaar onderweg waren.
Wij hebben tijdens het congres allerlei aantekeningen gemaakt, omdat we het zo beter kunnen verteren, en een aantal keer gezegd: dat is een leuke voor twitter. Maar op dat moment ga je dat niet zitten priegelen op je telefoon. Hopeloos ouderwets! Met i-pads worden de sheets gefotografeerd, een verslag gemaakt en leuke oneliners op twitter geplaatst (bleek later, na te lezen op #beno2012).   In de pauzes werd er wel met de telefoons getwitterd, maar dan praat ik liever met collega's dan dat ik in een hoekje, of zelfs aan een tafel met andere mensen, ga twitteren. Ook heel interessant namelijk. Op de terugweg gingen wij de tweets lezen en hoefden er amper wat aan toe te voegen, want veel was al gezegd. Of je gaat van alles en nog wat voor elkaar doortweeten. Wat wel handig was, was dat het geheel in lifestream was te volgen en doordat dit was doorgetwitterd konden ook zzp collega's (oa) toch de dag volgen.
Ik wacht nu op het verslag van de dag en heb met Rosemarie al wat punten op een rijtje gezet die via twitter niet te volgen waren.
Mijn voorlopige twitterconclusie is: zoek de krenten uit de pap om voor het werk te volgen, liefst via de i-pad, gooi alle nonsentwitteraars eruit, en volg de collega's uit collegiaal belang.
Ik ben meer een facebookganger en heb net deelgenomen aan een interessante groep young adult lezers (veel vakgenoten) die leestips/beoordelingen aan elkaar doorgeven. En het is een prachtige manier om een stuk geschiedenis van jezelf terug te zien.